012 Westerbork

Een gedicht dat ik schreef na een bezoek aan herinneringscentrum Kamp Westerbork:

Ik keek en ik voelde
De diepe wanhoop
Het intens verdriet
Van het einde nabij

Het sprankje hoop
Dat het niet zou zijn
Niet worden genoemd
Een nieuwe dag

Daar ging de trein
Zonder jou
In de ijzige onthulling
Van de warme zomerzon

Maar voor velen
Ging de reis beginnen
Het landschap voorbij
In gevangenschap vrij

© Philip Otte 31 mei 2016